មាតុភូមិខ្ញុំ , តន្រ្តីខ្ញុំ

Cambodia My Paradise_Angkor Wat

2011-12-08T08:22:00.000+07:00

ព្រះរាជាណាចក្រអច្ឆរិយៈ កម្ពុជាជាឋានសួគ៌របស់ខ្ញុំ អភិរក្ស អភិវឌ្ឍន៍ និងអភិរម្យ។

Khmer Song Guitar Solo_Toek Ho Kat Khsach Part 2

2011-12-06T09:09:00.000+07:00

Khmer Song Guitar_Bolero Part 1

2011-12-06T09:08:00.000+07:00

Roneat Khmer_Sro Em Phalla

2011-12-06T09:07:00.000+07:00

Roneat Khmer_Ah rapiya

2011-12-06T09:06:00.001+07:00

Roneat Khmer_Som lor Trey Koun Ouk

2011-12-06T09:06:00.000+07:00

Roneat Khmer_Holiday Chea Thgai Thver Bon

2011-12-06T09:05:00.000+07:00

My lovely dog

2011-08-25T12:02:00.000+07:00

កូតទ្រសូត្រមេលេខ មេ២ និងមេ៣

2011-08-25T11:54:00.000+07:00

Khmer for Khmer Group

2011-08-25T11:53:00.001+07:00

Relax on the Boat with Master Chanbo Keo

2011-08-25T11:53:00.000+07:00

អានី_Ah Ny

2011-08-25T11:52:00.000+07:00

MBA Student_ NUM

2011-08-25T11:51:00.001+07:00

អ្នកប៉ះកង់ចង់មានស្នេហ៍ Neak Pas Kong Chong Mean Snae

2011-08-25T11:51:00.000+07:00

គំរោងទី៣របស់ក្រុម "ខ្មែរដើម្បីខ្មែរ" _3rd Project of K4K

2011-06-14T08:14:00.002+07:00

ភាគ១ (Part 1) , ព័ត៌មានលំអិត More detail

ភាគ២ (Part 2) ព័ត៌មានលំអិត More detail

ភាគ៣ (Part 3) ព័ត៌មានលំអិត More detail

អនុស្សាវរីយ៍ក្រុមខ្មែរដើម្បីខ្មែរ Sweet Memory of Khmer for Khmer Group

2011-06-14T08:10:00.001+07:00

Birthday Sany March 06, 2011

2011-03-09T07:38:00.000+07:00

ខ្មែរដើម្បីខ្មែរ

2011-03-09T07:37:00.000+07:00

Smoth Kamnab by Khmer for Khmer Group (K4K)

2011-03-09T07:36:00.001+07:00

K4K_Activity of charity providing 10 bikes to orphanage centre

2011-03-09T07:36:00.000+07:00

Facebook ចាំស្នេហ៍

2011-01-20T09:50:00.000+07:00

ទស្សនៈកិច្ចសិក្សា (Study Tour)

2011-01-20T09:48:00.000+07:00

ប៉េងប៉ោះក្រហមឆ្អៅជួយឲ្យស្បែកស្អាត

2010-12-14T22:34:00.002+07:00

ប្រសិនបើចង់បានស្បែកសផូរផង់ ម៉ដ្ឋថ្លា ដូចមនុស្សស្រណុកមិនដែលធ្វើការធ្ងន់នោះ ប៉េងប៉ោះអាចជួយបានក្នុងរឿងនេះ ។ អ្នកដែលទទួលទានប៉េងប៉ោះមួយថ្ងៃ ២-៣ ផ្លែ នឹងបានទទួលសារធាតុអាហារច្រើន ដែលអាចជួយកែរោគលើសឈាម ជំនួយភ្នែក បង្កើនភាពខ្លាំងដល់ប្រព័ន្ធការពាររាងកាយ ការពារ សរសៃឈាមកក កែរោគឈាមចេញតាមជើងធ្មេញ បំបាត់ទល់លាមក និងជួយមិនឲ្យកើត ផ្ដាសាយ ងាយៗ ។ចំពោះស្ត្រីដែលចង់បានស្បែកស្អាត គ្រាន់តែទទួលទានប៉េង ប៉ោះជាប្រចាំមួយថ្ងៃ ១-២ ផ្លែ នោះស្បែកនឹងស្រស់ថ្លា ផូរផង់ បន្ថយជាំមុខ អាចម៍រុយ ស្នាមអុជខ្មៅ ពីព្រោះវីតាមីនដែលមានសម្បូរ បែប ក្នុងផ្លែប៉េងប៉ោះ នឹងជួយទប់ស្កាត់រ៉ាឌីកាល់សេរី ដែលជាភ្នាក់ងារ បំផ្លាញស្បែករបស់យើង ។ ឧស្សាហ៍ទទួលទានឲ្យបានជាប្រចាំ នោះស្បែកនឹងស្អាតផូរផង់ ដូចតារាផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម ឲ្យគ្រឿង សម្អាងជាមិនខានឡើយ ៕

ថែទាំស្បែកដោយត្របែក

2010-12-14T22:28:00.001+07:00

តើអ្នកជឿឬទេថា តាមពិតយើងអាចទទួលផលប្រយោជន៍ ពីត្របែកលើសពីអ្វីដែលយើងគិតទុកទៅទៀត ព្រោះថា ក្រៅពីបរិភោគឆ្ងាញ់ពិសារហើយ យើងនៅអាចប្រើត្របែក ធ្វើជាថ្នាំបំបាត់រោគមុននឹងជួយឲ្យស្បែកភ្លឺរលោងទៀតផង ។

៙ វិធីអនុវត្ត យកសាច់ត្របែកមកហាន់ជាចំណិតតូចៗ ដាក់បញ្ចូលក្នុងឧបករណ៍កិនផ្លែឈើអគ្គិសនី ហើយដាក់ទឹកស្អាតចូលបន្ដិចបន្ដួច រួចកិនឲ្យម៉ដ្ឋហើយយកទៅប្រើបានហើយ ។ ចំពោះវិធីប្រើប្រាស់ គឺមិនលំបាកទេ គ្រាន់តែមុនយកមកប្រើ ត្រូវលាងមុខឲ្យស្អាតដោយទឹកធម្មតាជាមុន រួចហើយនាំយកសាច់ត្របែកដែលកិនម៉ដ្ឋនោះ មកបំពោកលាបឲ្យសព្វ លើផ្ទៃមុខទុកចោលប្រហែល ១០ នាទី រួចហើយលាងសម្អាតដោយទឹកធម្មតាចេញវិញ ។

ក្រោយមកយើងអាចសងេ្កតឃើញថា ស្បែកមុខដែលបានទទួលការបំពោក ឬលាបដោយសាច់ត្របែក តែងមានភាពភ្លឺថ្លារលោង មានអារម្មណ៍ថា ហាប់ណែនស្រស់ស្រាយជាងមុនជាក់ជាពុំខាន ។ ចូរធ្វើបែបនេះមួយសប្តាហ៍ពីរលើក និងអាចជួយឲ្យស្បែកមានភាពភ្លឺថ្លា និងទន់ល្មឿយ ៕

សារប្រយោជន៍របស់តែ (Useful of Tea)

2010-12-14T22:24:00.001+07:00

ស្ទើរតែគ្រប់គ្នាផឹកតែ វាជាការចាំបាច់នៅពេលអ្នកក្រោកឡើងពេលព្រឹក ដើម្បីថ្ងៃថ្មីគួរផឹកតែ ហើយនៅពេលរសៀលពេលដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ងងុយដេក ឬក៏រាងខ្សោយបន្តិចក៏គួរទទួលទានវា ។
តែនៅជុំវិញពិភពលោក មានរបៀបផឹកផ្សេងៗគ្នាដូចជា ជាមួយទឹកដោះគោ ឬមិនចាំបាច់ដាក់ទឹកដោះគោ ដូចជាតែម៉ាសាឡា តែបៃតង តែទឹកកក តែខ្មៅ ឬតែតិណទេស ដើម្បីបំបាត់ការឈឺបំពង់ក ឬជំងឺផ្តាសាយធ្ងន់ធ្ងរ ។ មានតែច្រើនប្រភេទដែលអាចរកបាន តែខ្មៅ តែបៃតង តែស តែអ៊ូឡុង តែក្រហម និងតែតិណទេស ។ តែខ្មៅភាគច្រើនគេទទួលទានក្តៅនៅក្នុងតំបន់អាស៊ី និងទទួលទានវាសុទ្ធដោយមិនលាយជាមួយទឹកដោះគោ ស្ករ ឬទឹកឃ្មុំ ។ ជួនកាលគេលាយផ្កាក្លាំពូ ចន្ទន៍ក្រឹស្នា និងឈើឯម ។នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន ចិន និង កូរ៉េ មានតែបៃតង ហើយប្រទេសទាំងនេះបានរៀបចំពិធីពិសេសពាក់ព័ន្ធការផលិត និងការផឹកតែ ដែលគេហៅថា ពិធីផឹកតែ ។ មានប្រយោជន៍មួយចំនួនទៀត ក្រៅពីការទទួលទាន ។នៅតាមសួនសន្លឹកតែដែលប្រើរួច ត្រូវបានគេប្រើដើម្បីជួយឲ្យផ្កាកុលាបលូតលាស់បានល្អ ឬដើមផ្កាម្លិះចេញផ្កា ។ នៅតាមកន្លែងធ្វើសរសៃ (Spa) គេប្រើធ្វើជាគ្រឿងសម្រាប់ការព្យាបាលភ្នែកនៅក្នុងហាងកែសម្ផស្ស និងតាមគេហដ្ឋានគេប្រើវាជាគ្រឿងសម្រាប់លាងជម្រះសក់ គេថែមទាំងប្រើវាជាគ្រឿងថែរក្សាស្បែក នៅក្នុងគ្រឿងសម្អាង និងប្រើជាថ្នាំជ្រលក់សម្លៀកបំពាក់ ។
ការស្រាវជ្រាវបានបង្ហាញថា តែមានសារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីដកម្ម រ៉ែ វីតាមីន និងកាល់ស្យូម សារធាតុទាំងអស់នេះ មានប្រយោជន៍ចំពោះសុខភាពរបស់អ្នក ។ វាជាការពិតដែលថា តែ មានជាតិកាហ្វេអ៊ីន៤០ មិល្លីក្រាម ប៉ុន្តែកាហ្វេស្រស់មួយពែងមាន៨៥ មិល្លីក្រាម ។ ការសិក្សានាពេលថ្មីៗនេះ បានបង្ហាញថា សារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីដកម្ម នៅក្នុងតែអាចជួយកាត់បន្ថយជំងឺបេះដូង និងសរសៃឈាម ទប់ស្កាត់ជំងឺមហារីក និងធ្វើឲ្យប្រព័ន្ធស៊ាំប្រសើរឡើង ។ គេក៏បានរកឃើញផងដែរថា ការផឹកតែ៦ពែងក្នុងមួយថ្ងៃ សារធាតុ Polyphenols ដែលមាននៅក្នុងតែ អាចកាត់បន្ថយអត្រាកើតជំងឺមហារីក ។
នៅក្នុងប្រទេសចិន ទីដែលតែបៃតងផឹកច្រើន ដូចការផឹកទឹកនោះ គេបានរកឃើញថា អត្រាកើតជំងឺមហារីកត្រូវបានកាត់បន្ថយប្រហែល ៦០ ភាគរយ ។ គេនិយាយថា នេះគឺដោយសារតែបៃតងមានភាគរយសារធាតុប្រឆាំង អុកស៊ីដកម្មជាងតែខ្មៅ ។
ទាំងនេះគឺជារបៀបខ្លះដែល តែអាចជួយអ្នក
- ទប់ស្កាត់ជំងឺបេះដូង គឺសារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីដកម្ម ដែលជួយកាត់បន្ថយអត្រាកើតជំងឺបេះដូង ។ ការទទួលទានតែខ្មៅពីរបីពែងជាប្រចាំជួយទប់ស្កាត់ មិនឲ្យមានកំណកនៅក្នុងសរសៃឈាមក្រហម ។
ការស្រាវជ្រាវបានបង្ហាញថា ស្ត្រីដែលមានអាយុលើសពី៦៥ ឆ្នាំ ដែលផឹកតែយ៉ាងហោចណាស់មួយ ឬពីរពែងរៀងរាល់ថ្ងៃ មានភាពហាប់ណែនរបស់ឆ្អឹងខ្ពស់នៅត្រង់ឆ្អឹងខ្នង និងត្រង់ភ្លៅ ជាកន្លែងផុយស្រួយជាទូទៅដែលបង្កឡើងដោយសារតែសភាពស្តើងរបស់ឆ្អឹង (Osteoporosis) ជាងក្រុមស្ត្រីដែលមានអាយុដូចគ្នា តែមិនបានទទួលទានតែទាល់តែសោះ ។
ឥឡូវនេះតែកំពុងត្រូវបានប្រើប្រាស់ញឹកញាប់ជាងនៅក្នុងផលិតផល ថែរក្សាស្បែក ដើម្បីកម្ចាត់ជំងឺមហារីក និងភាពជ្រីវជ្រួញរបស់ស្បែក ។ សារធាតុ Polyphenol ដែលគេរកឃើញនៅក្នុងតែ គឺមានកម្លាំងខ្លាំងជាងសារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីដកម្មណាៗទាំងអស់ ។
ការទទួលទានតែខ្មៅ ត្រូវបានគេរកឃើញថា ជួយទប់ស្កាត់ការបង្កើតឲ្យមានកំណកជាប់ធ្មេញ និងសម្លាប់បាក់តេរីដែលចម្លងមេរោគដល់ធ្មេញរបស់អ្នក ។ ការកកើតជាតិអាស៊ីត ដោយសារបាក់តេរី ដែលបង្កើតឲ្យមានដង្កូវស៊ីធ្មេញ ត្រូវបានទប់ស្កាត់ដោយសារធាតុ Polyphenol ។ វាក៏ជួយទប់ស្កាត់ការបង្កើតសារធាតុស្អិត ដែលបង្កើតឲ្យមានកំណកនៅជាប់ជាមួយ ធ្មេញផងដែរ ។
តែគឺជាគ្រឿងបន្ធូរភាពតានតឹងក្នុងអារម្មណ៍ ។ នៅពេលអ្នកមានអារម្មណ៍តឹងតែង ចូរអង្គុយចុះឲ្យស្រួលបន្ធូរអារម្មណ៍ ហើយក្រេបទឹកតែបៃតង ឬតែខ្មៅបន្តិចម្តងៗ ។ វាជួយធ្វើឲ្យសរសៃប្រសាទរបស់អ្នកធូរស្រាល ។
នៅពេលភ្នែករបស់អ្នកមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំង ក្រោយពីអង្គុយជាច្រើនម៉ោងនៅពីមុខម៉ាស៊ីនកុំព្យូទ័រ ឲ្យគេព្យាបាលភ្នែក ។ ចូរប្រើសន្លឹកតែ ហើយយកក្រណាត់ឬក្រដាសជូតមាត់ រុំវា ។ យកទឹកក្តៅចាក់ពីលើវា ហើយយកវាមកដាក់លើភ្នែករបស់អ្នក ខណៈពេលអ្នកតម្រេតខ្លួន ។ វាជួយបន្ធូរការចុករោយ និងធ្វើឲ្យភ្នែកធូរស្រាល ៕

Supper CV_Funny

2010-12-07T12:15:00.000+07:00

Funny_Poem

2010-08-24T14:07:00.000+07:00

01_Prey Sdok Radion Station_Colour Radio

2010-08-09T19:35:00.001+07:00

Comedy_Smart Student_Very Funny lolze

2010-08-09T19:35:00.000+07:00

Comedy_Smart Student 02

2010-08-09T19:34:00.000+07:00

វិធីសាស្ដ្រ ៥ យ៉ាងដើម្បីរំសាយកំហឹង

2010-07-25T18:01:00.004+07:00

បើយើងសាកល្បងកត់សម្គាល់ខ្លួនឯងឃើញថា ជួនកាលពេលមួម៉ៅខឹង សប្បាយមិនអាច គ្រប់គ្រង អារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯងបាន ។ បញ្ហាអស់ទាំងនេះ ជារឿងដែលគួរឲ្យភ័យខ្លាចមិនតិចទេ ទាំងខ្លួនយើង ក៏ដូចជាមនុស្សម្នាដែលនៅក្បែរខាងយើងដែរ ។ខាងក្រោមនេះជាវិធីសាស្ដ្រដើម្បីជួយឲ្យលោកអ្នក រំសាយកំហឹងបាន ៖
១-ចេះអភ័យទោស ៖ ស្ដាប់ទៅវាដូចជាចិត្តព្រះពេក ប៉ុន្តែចូរលោកអ្នកសាកល្បងអនុវត្តមើល នោះ លោក អ្នកនឹងដឹងថា ការអត់ទោសឲ្យគេក្រៅពីផ្ដល់ឱកាសឲ្យគេហើយ ថែមទាំងធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ យើង រីករាយថែមទៀតផង ។
២-ហាត់សមាធិពន្លត់កំសួលកំហឹង ៖ វាអាចជារឿងដែលពិបាកធ្វើបន្តិច ប៉ុន្តែបើឧស្សាហ៍ហាត់ ឲ្យ បានជាប់ៗគ្នា នោះស្មារតីយើងនឹងជួយពន្លត់កំសួលកំហឹងមុនពេលដែលអារម្មណ៍ខឹងវាចង ផ្ដុំគ្នាឡើង ។
៣-បំភ្លេចវាចោល ៖ ត្រូវរកកិច្ចការល្អៗធ្វើ ដូចជាច្រៀង លេងតន្រ្តីបើអាច ឬលេងកីឡាបំបាត់ភាព តានតឹងក្នុងអារម្មណ៍ ។ ការធ្វើដូច្នេះ ធ្វើឲ្យរាងកាយរបស់លោកអ្នករឹងមាំ ហើយថែមទាំងធ្វើ ឲ្យខួរ ក្បាលបានសម្រាក ហើយឈប់គិតទៅដល់រឿងដែលធ្វើឲ្យលោកអ្នកខឹងទៀតផង ។
៤-ជៀសវាង ៖ ការជៀសវាងមិនមែនបានសេចក្ដីថា លោកអ្នកកំសាក ឬខ្លាចនោះទេ ប៉ុន្តែនេះសំដៅទៅលើការសម្ដែង
ភាពឆ្លាតខាងអារម្មណ៍ក្នុងខ្លួនរបស់ លោកអ្នក ។
៥-ដេកលក់រំសាយទោស ៖ ពេលវេលាមនុស្សយើងខឹងវានឹងធ្វើឲ្យអារម្មណ៍ឈឺក្បាល ហើយក្បាលធ្ងន់ដូចដែលមិនធ្លាប់ កើតពីមុនមក ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើលោកអ្នកបានដេកលក់មួយស្របក់ ពេលភ្ញាក់ ឡើង អ្នកនឹងមានអារម្មណ៍ល្អ ចូលមកជំនួស កំហឹងបាន ។
កាលបើលោកអ្នកអាចធ្វើនូវវិធីទាំង ៥ យ៉ាងនេះបាន នោះលោកអ្នកនឹងដឹងថា ជីវិតរបស់យើងនឹង មានសេចក្ដីសុខបានយ៉ាងងាយៗពីដួងចិត្ត និងរម្ងាប់កំហឹងបាន ដោយចិត្តយើង ផ្ទាល់ដូចគ្នា ៕

សូមជូនពរជ័យសិរីបវរ ចូរកើតមានពិតៗចំពោះប្រិយមិត្តទាំងអស់គ្នា ។

PUC Student Performing_Khmer Traditional Hair Cut Ceremony

2010-04-30T10:10:00.000+07:00

PUC Student_Mr Keo Dara_SingChapey without Music

2010-04-27T13:40:00.000+07:00

Tour to Kratie Province

2010-04-24T13:58:00.000+07:00

Special Event

2010-03-19T08:42:00.001+07:00

Krom Ngoy Biography

2010-02-10T11:23:00.002+07:00

ជីវប្រវត្ដិ អ្នកភិរម្យភាសាអ៊ូ ហៅង៉ុយ
១៨៦៥ - ១៩៣៦
ស្រាវជ្រាវដោយ យី ធន់

អ្នកភិរម្យភាសាអ៊ូ ឈ្មោះពេញ អ៊ុក អ៊ូ ហៅង៉ុយ កើតនៅគ.ស ១៨៦៥ ព.ស ២៤០៨ នៅ ភូមិអណ្ដូងស្វាយ ឃុំកំបូលស្រុកភ្នំពេញ ខេត្ដកណ្ដាល។ បិតាលោកនាម អ៊ុក ធ្វើមេឃុំកំបូល មានគោរម្យងារជា ចៅពញាធម្មធារា។ ចៅពញាអ៊ុកជាប់សាច់ញាតិ នឹងម្ចាស់ប៉ុក។ មាតាលោកនាម អៀង ជាបុត្រីរបស់ចៅពញា ម៉ុក មេឃុំស្ពានថ្ម ស្រុកជាមួយគ្នា។ មាតានិង បិតាលោកជាកូនទីពីរ នៅក្នុងគ្រួសារ។កាលនៅពីវ័យកុមារ លោកបានរៀនសូត្រលេខនព្វន្ដ អក្សរសាស្រ្ដ នៅវត្ដបឹងចក ភូមិបែកស្គរ ឃុំបែកចាន ក្នុងស្រុកកំណើតរបស់លោក កុមារអ៊ុកអ៊ូជាក្មេងម្នាក់អុស្សាហ៍រៀនសូត្រលោក បានបួសជាសាមណេរនៅក្នុងវត្ដនោះ។ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមកលោកបានចាកសិក្ខាបទទៅបំរើមាតាបិតា

ហើយបានធ្វើជាស្មៀនរបស់អូវពុកលោកក្នុងការ ដើរហូតពន្ធស្រូវអាជ្ញាហ្លូង។ លុះអាយុបាន ២១ឆ្នាំ លោកបានបំពេញអុបសម្បទាជាភិក្ខុនៅក្នុងវត្ដដដែលដោយមានអុបជ្ឈាយ៍នាមសាស់ និងលោកគ្រូ សូត្រស្ដាំនាមជ្រូកជាកម្មវាចាលោកគ្រូសូត្រឆ្វេងនាម អ៊ុង ជាអនុស្សាវនៈ។ ភិក្ខុអ៊ូបានរៀនសូត្រធម៌អាថិ និងរៀនប្រែព្រះត្រៃបិដកដំបូង ក្នុងសំណាក់លោកគ្រូអាចារ្យទិត្យនៅវត្តអង្គបឹងចក។ បន្ទាប់មកលោក ស្វែងរករៀនវិបស្សនាកម្មដ្ឋានក្នុងសំណាក់លោកអាចារ្យច្រើនកន្លែងទៀត។ លោកបានគង់ នៅក្នុងផ្នួស ជាភិក្ខុបាន៥ឆ្នាំលុះចេះដឹងល្មមប្រើការបានហើយ លោកបានលាចាកសិក្ខាបទមកប្រកប ជីវភាពជា គ្រហស្ថវិញ ក្រោយពេលដែលលាចាកផ្នួសមកលោកបានជួយធ្វើការឳពុករបស់លោកដែលជាមេឃុំ ដោយមានងារជាក្រមផងជាស្មៀនផង។ ដល់ពេលសុ្រកភ័ន្ដប្រែ លោកលាឈប់លែងធ្វើការរាជការ ហើយរស់នៅជាកសិករធម្មតា។ លោកជាអ្នកមានវោហារលែបខាយ ប្រាជ្ញាវាងវៃចេះចាំរឿងរ៉ាវពី បុរាណៗទាំងគតិលោកទាំង គតិធម៌ច្រើន ព្រមទាំងចេះច្រៀងចេះភ្លេង និងជាអ្នកចំរៀងខ្សែដៀវយ៉ាង ចំណានធ្វើអោយកសិករឯទៀតស្រលាញ់រាប់អានទុកជាអ្នកប្រាជ្ញ ក្នុងភូមិស្រុកហើយគេ និយមហៅ លោកថា«ភិរម្យង៉ុយ»។ លោកភិរម្យង៉ុយ មានមាឌធំដុះក្បាលពោះ កាត់សក់ជ្រងខ្លី ទុកពុកមាត់ខាងលើ និយមស្លៀកសំពត់ចងក្បិន ពាក់អាវកត្រង់ ឡេវធំ ពាក់ស្បែកជើងផ្ទាត់ និងមួកសំបុក។ ពេលដើរ ទៅណាមកណាលោកមានបង្វិចនិងឈើច្រត់កាន់ជានិច្ច។ ពេលលោកសូត្រកំណាព្យ លោកតែងដេញ ខ្សែដៀវកំដរ។ ខ្សែដៀវគាត់ អាចដោះចេញពីគ្នា ហើយដំលើងបានភ្លាមៗ កាលណាគាត់ត្រូវការប្រើ។ ពេលណាលោកត្រូវការច្រៀងលោកស្រាយបង្វិចយកឃ្លោកសាដៀវមកផ្លុំនិងឈើច្រត់ បានជាដងជា ផ្លែហើយដាក់ខ្សែរួចផ្ទាប់នឹងពោះធ្វើផិតប៉ោងៗហើយដេញយ៉ាងពិរោះ។ ពេលរដូវរំហើយ ក្រោយពី ការងារស្រែចំការបានចប់ សព្វគ្រប់ លោកតែងត្រូវបានប្រជាជនអញ្ជើញអោយទៅច្រៀង រឺទេសនា ក្នុងពេលមានបុណ្យទាន ពីភូមិមួយទៅភូមិមួយ។ លោកមិនបានទារប្រាក់កំរៃឈ្នួលពី ប្រជាជន ទេប៉ុន្ដែដោយសេចក្ដីគោរពស្រលាញ់ ប្រជាជនតែងប្រមូលបច្ច័យ ស្រូវអង្ករជូនលោកតាមសទ្ធា។ ពេលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ក្រុងភ្នំពេញលោក តែងឈប់សំចតនៅវត្ដអុណាលោម ហើយឆ្លៀតពេលនោះ ដើម្បីពិគ្រោះពិភាក្សាជាមួយសាមណេរភិក្ខុសង្ឃ អំពីបញ្ហផេ្សងៗដែលទាក់ទងនឹងព្រះពុទ្ធសាសនា។ ក្នុងការច្រៀងក្ដីទេសនាក្ដី លោកតែងលើកយកបញ្ហាដែលជាបច្ចុប្បន្នភាពក្នុងពេលនោះ មកធ្វើជា ប្រធានបទដូចជាច្រៀង៖

អំពីការប្រកបមុខរបររកស៉ីធ្វើស្រែចំការ
អំពីការជ្រើសរើសគូស្រករ
អំពីការភាពក្រីក្រតោកយ៉ាករបស់ប្រជាជន និងមូលហេតុរបស់វា
អំពីអវិជ្ជា អនក្ខរភាព របស់ប្រជាជនខ្ែមរ
អំពីភាពស្ពឹកស្រពន់ មិនសកម្ម ស្វាហាប់ខាងធ្វើពលកម្មដាំដុះ
អំពីការបែកបាក់សាមគ្គី ឈ្លោះទាស់ទែងតែគ្នាអែង ទាំងគ្រហស្ថ ទាំងអ្នក បួស
អំពីការជិះជាន់សង្កត់សង្កិនរបស់បរទេស មកលើប្រជាជនខ្មែរ
អំពីការបាត់បង់អែករាជ្យ និង អត្ថភាពខ្មែរ
អំពីការរេចរិលនៃវប្បធម៌ អក្សរសាស្រ្ដខ្មែរ៘

កិត្ដិស័ព្ទល្បីល្បាញខាងសំនួនវោហាររបស់ កវីអ៊ូ នេះបានលឺខ្ចរខ្ចាយទៅដល់ព្រះមហាក្សត្រ។ ព្រះករុណាជាអម្ចាស់ជីវិតលើត្បូងព្រះស៉ីសុវត្ថិបានត្រាស់ហៅលោកអោយចូលគាល់ និងច្រៀងថ្វាយ។ ហ្លូងស៉ីសុវត្ថិពេញព្រះទ័យនឹងថ្វីមាត់របស់លោកណាសទើបអនុញ្ញាតអោយលោកចូលបំរើក្នុងក្រុមភ្លេង ព្រះបរមរាជវាំងហើយប្រទានងារជា «អ្នកព្រះភិរម្យភាសាអ៊ូ» ប៉ុន្ដែដោយនៅពេលនោះមានក្រុមរាជវាំង ម្នាក់ឈ្មោះអ៊ូដែរនោះ ទើបហ្លួងស៉ី សុវត្តិ ទ្រង់ត្រាស់អោយហៅថា «ង៉ុយ» វិញដើម្បីកុំអោយច្រលំគ្នា។ ដូច្នេះបានជាលោក មានឈ្មោះមួយទៀតថា ង៉ុយ រឺ ក្រមង៉ុយរៀងដរាបមក។កិត្ដិស័ព្ទរបស់អ្នកព្រះភិរម្យ ភាសាអ៊ូមិនគ្រាន់តែល្បីរន្ទឺ នៅក្នុងប្រទេសទេប៉ុនែ្ដបានសាយភាយទៅដល់ ប្រទេសថៃថែមទៀត។ ស្ដេចសៀមក្រុមព្រះទំរង់រាជានុភាពនិងលោកសឺដេស ជាតិបារាំងបានចូលគាល់ហ្លួងព្រះស៉ីសុវត្ថិ។ ពេលប្រគំភ្លេងទទួលភ្ញៀវបរទេសនោះ អ្នកព្រះភិរម្យភាសា អ៊ូហៅង៉ុយ ប្រគំឈ្នះគេខាងខ្សែដៀវ។ កិត្ដិស័ព្ទរបស់លោកបានផ្សាយដល់ស្រុកសៀម។ស្ដេចសៀម បានធ្វើរាជសារមកសុំអញ្ជើញ អ្នកព្រះ ភិរម្យភាសាង៉ុយទៅច្រៀងថ្វាយអែក្រុងបាងកក។លោកបានធ្វើ ដំណើរទៅស្រុកសៀម អស់រយៈពេល ៣ខែហើយបានទទួលសេចក្ដីរាប់អានពីសំណាក់ព្រះមហាក្សត្រនិងមន្ត្រីសៀម។ ពេលនោះស្ដេចសៀម បានប្រទានងារជាភិរម្យភាសា «ផៃរ៉ោះលឿកឺន»និងប្រទាន ឡេវអាវប្រាក់ឌួង ព្រមទាំងប្រាក់ និងវត្ថុផ្សេងៗទៀតជាច្រើន។មានដំណាលថាក្នុងពេលធ្វើដំណើរ ត្រលប់ពីប្រទេសសៀមវិញ លោក បានឆ្លងកាត់ខេត្ដបាត់ដំបង ពេលនោះ នៅខេត្ដបាត់ដំបងមានអ្នកចំរៀងមាត់ឯកនាក់ឈ្មោះភិរម្យយូ។ ដោយលឺល្បីថា អ្នកព្រះភិរម្យភាសាអ៊ូពូកែ ច្រៀងលោកភិរម្យយូក៏មកសុំច្រៀងភ្នាល់។ ភិរម្យយូបានសួរ ភិរម្យង៉ុយថា «ភ្នំព្រះសុមេរុនៅអែណា? មានទំហំប៉ុណ្ណា? កំពស់ប៉ុន្មានយោជន៍?ពីនេះទៅ បើវាស់ តើមានប៉ុន្មានគីឡូម៉ែត្រ?»។ ព្រះភិរម្យង៉ុយឆ្លើយថា «បើលោកឆ្ងល់យ៉ាងនេះ តើចង់អោយខ្ញុំឆ្លើយត្រង់ រឺអោយឆ្លើយកុហក?» ភិរម្យយូថាបើសួរត្រង់ ត្រូវតែឆ្លើអោយត្រង់ ភិរម្យង៉ុយក៏ឆ្លើយកែដោះសារថា មានប៉ុណ្ណោះគីឡូ ប៉ុណ្ណេះគីឡូម៉ែត្រ ហើយបើគិតពីបាត់ដំបងទៅមានចំងាយផ្លូវប៉ុណ្េណះទៀត បើភិរម្យយូ មិនជឿត្រូវទៅមើលចុះ។ ភិរម្យយូព្រមទទួលជឿ ហើយភិរម្យង៉ុយក៏សួរវិញថា «តើពីផ្សារ បាត់ដំបងទៅភ្នំពេញ បើទៅតាមថ្នល់ តើមានប៉ុន្មានគីឡូ? បើទៅតាមទន្លេសាបវិញតើមានប៉ុន្មានគីឡូ?» ភិរម្យយូ ក៏ទាល់ឆ្លើយមិនរួច ហើយភិរម្យង៉ុយច្រៀងបង្អាប់ភិរម្យយូយ៉ាងច្រើនថា កន្លែងធ្លាប់ទៅមក ហើយជាប្រទេសរបស់ខ្លួនអែង ភិរម្យយូមិនដឹងទៅហើយ ទៅសង្វាតសួរកន្លែងមិនដែលទៅ បើទោះ ជាខ្ញុំកុហក ក៏ត្រូវតែជឿខ្ញុំដែរ។ ភិរម្យង៉ុយបង្អប់ទាល់ តែភិរម្យយូរទាល់ ចុះពីកន្លែងច្រៀងហើយ ប្រជាជនអ្នកស្ដាប់ទះដៃសរសើរ ភិរម្យង៉ុយយ៉ាងខ្លាំង។ លោកប្រមុខខេត្ដបាត់ដំបង បានប្រគល់រង្វាន់ នៃជ័យជំនះដល់ភិរម្យង៉ុយ គឺសេះស ១ក្បាលនិងប្រាក់សុទ្ធ ៤០០រៀលទៀត។ ដូច្នេះហើយបាន ជាអ្នកច្រៀងនានា មានការញញើតលោកណាស់ មិនសូវមាននរណាហ៊ានច្រៀងតតាំងនឹងថ្វីមាត់លោក ឡើយមានតែជំទប់សាន់នៅឃុំភ្លើងឆេះរទេះ ស្រុក ភ្នំពេញ ដែលជាមិត្ដភក្ដិនិងជាដៃគូរបស់គាត់ម្នាក់ ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចតបតនឹងលោកបាន។ ពេលអ្នកចំរៀងទាំងពីរនេះទៅច្រៀងនៅកន្លែងណាមនុស្ស ម្នាប្រុសស្រីនៅភូមិស្រុកឆ្ងាយៗបានភ្លូកទៅស្ដាប់យ៉ាងច្រើន។នៅពេលក្រោយមកទៀតលោក សឺដេស បាននាំព្រះភិរម្យភាសាអ៊ូទៅជួបលោកស្រី ស៊ុយហ្សាន កាប៉ឺឡែស(Suzanne Karpeles) ដែលជានា យកដ្ឋានវិជ្ជាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិតនៅភ្នំពេញ។នៅឆ្នាំ១៩៣០ អ្នកស្រីនាយកសុំអោយព្រះភិរម្យ ភាសាច្រៀងកំណាព្យរបស់គាត់ឡើងវិញទាំងអស់ បែបរង្វើលៗ ដើម្បីអោយអ្នកប្រាជ្ញនៅវិជ្ជាស្ថាន ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិតកត់ត្រាទុក។ ជារង្វាន់នៅពេលនោះអ្នកស្រី សុយហ្សានបានអោយលោក នូវប្រាក់ ១រៀលជានិមត្ដរូប នៃការស្រលាញ់វប្បធម៌អរិយធម៌ខ្មែរ។ ដោយចង់រក្សាទុកស្នាដៃនេះអោយបានយូរ អង្វែងសំរាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត បានចាត់ចែងបោះពុម្ពស្នាដៃ របស់លោកជា បួនច្បាប់ ហើយក្រោយមកបានបញ្ចូលគ្នាជាមួយច្បាប់វិញ។តាមពិតស្នាដៃរបស់លោកមាន ច្រើនប៉ុន្ដែ គេមិនបានកត់ត្រា ព្រោះលោកតាង៉ុយជកវីដែលបង្កើតស្នាដៃដោយច្រៀងផ្ទាល់មាត់។ ស្នាដៃរបស់ លោកដែលយើងរកឃើញរហូតដល់សព្វថ្ងៃមាន៖

១ - ច្បាប់ល្បើកថ្មី «បទកាកគតិ» ឆ្នាំ១៩២២
២ - ច្បាប់កេរកាលថ្មី «បទព្រហ្មគិត» ឆ្នាំ១៩២២
៣ - សេចក្ដីរំលឹកដាស់តឿន «បទពាក្យ ៧ ឆ្នាំ១៩៣១
៤ - ច្បាប់ប្រដៅទូន្មានប្រុសស្រី បទពាក្យ ៧ មិនដឹងកាលបរិច្ឆេទ
៥ - បណ្ដាំក្រមង៉ុយ «បទព្រហ្មគិត គ្មានកាលបរិច្ឆេទ។

ក្រៅពីស្នាដៃខាងលើនេះ នៅមានស្នាដៃផ្សេងទៀត ដែលគេរកមិនឃើញអែកសារសរសេរ ហើយដែល អ្នកស្រាវជ្រាវពីមុនៗបានចាត់ទុកថាជាស្នាដៃរបស់អ្នកភិរម្យភាសាអ៊ូដែរ គឺចំរៀងស្ដីអំពី៖កតញ្ញូកតវេទី, ត្រែលក្ខណ៍, ចំរៀងស្រីប្រុស…..អ្នកភិរម្យភាសាអ៊ូ មានភរិយាឈ្មោះ អ៊ិន លោកមានបុត្រ៦នាក់ សុទ្ធតែប្រុសគឺៈ

១ - ឈ្មោះដូង ២ - ឈ្មោះចេង ៣ - ឈ្មោះចា ៤ - ឈ្មោះចិន ៥ - ឈ្មោះចុង ៦ - ឈ្មោះចេវ

ក្នុងចំណោមកូនគាត់ទាំង៦នាក់ មានម្នាក់ដែលមានទេពកោសល្យខាងសំនួនវោហារ ប្រហាក់ប្រហែល គាត់នោះគឺកូនទី៥ ដែលគេនិយមហៅថាអាចារ្យចុង។ មានពត៌មានខ្លះទៀតថា គាត់នៅមាន ចៅម្នាក់ ទៀត ដែលមានវោហារល្បីខាងច្រៀងអាយ៉ៃដែរ ហើយមានរូបរាងស្គមស្ដើង ដែលគេធ្លាប់លឺឈ្មោះ ថានាយស្លឹក។ នៅពេលច្រៀងអាយ៉ៃនាយស្លឹក តែងបង្ហាញខ្លួនគាត់ថា «សុ្រកខ្ញុំនៅអែលិចពោចិនតុង កូនអាចារ្យចុង ចៅអាចារ្យង៉ុយ»។

អ្នកភិរម្យភាសាអ៊ូ បានទទួលអនិច្ចកម្មនៅថ្ងៃសុក្រ ៦កើតខែមិគសិរ ព.ស ២៤៧៩ គស ១៩៣៦ ក្នុងជន្មាយុ ៧១ឆ្នាំដោយជំងឺទល់លាមក។សង្គមបរិយាកាសនៅកម្ពុជា (ពីឆ្នាំ ១៨៦៥ ដល់ឆ្នាំ១៩៣៦) នៅក្នុងរយៈពេលជាង៧០ ឆ្នាំនេះ នៅប្រទេសកម្ពុជា គេឃើញមានព្រឹត្ដិការណ៍សំខាន់ៗ ជាច្រើន ដែលធ្វើអោយមានវិបរិតទូទាំងប្រទេស ទាក់ទងដល់គ្រប់វិស័យរបស់សង្គម និងប៉ះពាល់ដល់ភាពរស់ នៅរបស់ប្រជាជនខ្ែមរទូទាំងប្រទេស។ប្រជាជនកម្ពុជាបាត់បង់សិទ្ធិសេរីភាព និងអ្វីៗដែលខ្លួនធ្លាប់ មានពីមុនៗមកក្នុងឋានៈជាម្ចាស់ប្រទេសចាប់ពីឆ្នាំវក គ.ស ១៨៨៤(១) គឺក្នុងពេល ដែលពួកអាណា និគមបារាំងបានប្រើអំណាចរំលោភទាំងកំរោលមកលើអធិប្បតេយ្យភាពរបស់ប្រទេសកម្ពុជា ដោយលែងទទួលស្គាល់កម្ពុជា ក្នុងលក្ខណៈជាប្រទេសស្ថិតក្នុងអាណាព្យាបាលរបស់ខ្លួន។ ផ្ទុយទៅ វិញបារាំងបានចាប់យកកម្ពុជា ធ្វើជា ប្រទេសអាណានិគមរបស់ខ្លួនតែម្ដង។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គេឃើញមានការសើរើរៀបចំប្រទេស ឡើងវិញនូវគ្រប់វិស័យ ទៅតាមប្រពន្ធ គ្រប់គ្រងបារាំង ទាំងខាងរដ្ឋបាលទាំងខាងសេដ្ឋកិច្ច សង្គមកិច្ច វប្បធម៌ អប់រំសិក្សាធិការដូចជា៖

មានតែងតាំងមន្រ្ដីភាគច្រើនជាជនបរទេស ក្នុងការរដ្ឋបាលអោយត្រួតត្រា ប្រទេសខ្មែរ
មានការវាស់វែងបែងចែកដីធ្លី និងប្រគល់កម្មសិទ្ធិអោយប្រជាជនដើម្បីងាយដកហូត ពន្ធដារ
មានការបោះពុម្ពក្រដាសប្រាក់ថ្មី ជំនួសប្រាក់សុទ្ធ (២)
ប្រមូលទ្រព្យសម្បត្ដិឃ្លាំងព្រះរាជទ្រព្យ យកទៅដាក់រតនាគាររួមហៅថា Tresor unique du Royaume(៣)
ការផ្សព្វផ្សាយវប្បធម៌ និងអរិយធម៌លោកខាងលិចនៅក្នុងប្រទេសរាប់ តាំងពីអក្សរ ភាសា សីលធម៌រស់នៅ សំលៀកបំពាក់សិល្បៈភ្លេង របាំ រាំច្រៀង៘

ម្យ៉ាងទៀតនៅ ក្នុងឆ្នាំ ១៩១៤ - ១៩១៨ សង្រ្គាមលោកលើកទី១ បានផ្ទុះឡើងនៅប្រទេសអ៉ឺរ៉ុប។ ពិតមែនតែសង្រ្គាមនោះមិនកើតឡើងលើទឹកដីរបស់យើង ប៉ុន្ដែផលវិបាកសង្រ្គាមនេះបានប៉ះពាល់ យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរមកលើប្រទេសកម្ពុជាដោយសារប្រទេសកម្ពុជា ជាប្រទេសអាណានិគមរបស់បារាំង ដូច្នេះឈាមខ្មែរក៏កំពប់ខ្ចាយដោយសារបារាំងធ្វើសង្រ្គាមនៅអ៉ឺរ៉ុបដែរ។ ពេលនោះបារាំងបាន ចាប់ប្រជាជន ខ្មែរបុរសៗ អោយធ្វើទាហាន ហើយ មួយចំនួនធំត្រូវបានចាត់បញ្ជូនអោយទៅជួយច្បាំងបារាំង។ ទាហានមួយចំនួនបានពលី នៅលើសមរភូមិ ដោយអិតមានស្គាល់ឈ្មោះ និងស្រុកកំណើតរបស់ គេឡើយ(៤)។ ប្រជាជនដែលនៅក្នុងស្រុក ត្រូវទទួលរងទុក្ខវេទនាដោយសារការហ៊ុំព័ទ្ធសេដ្ឋកិច្ចពីខាងក្រៅ ដោយសារគ្រោះធម្មជាតិ (ទឹកជំនន់ និងរាំងស្ងួត) បណ្ដាលអោយមានទុរភិក្សជាទូទៅពេញប្រទេស។ ជំងឺតំកាត់កើតឡើង ហើយឆ្លងរាលដាលយ៉ាងរហ័ស ដោយសារខ្វះថ្នាំសង្កូវ។ រីអែពួកអាណានិគមវិញគិតតែ ជំរិតទារពន្ធដារលើមនុស្សសត្វ និងអុបករណ៍សំភារៈសព្វសារពើដើម្បីយកទៅចំណាយក្នុងសង្រ្គាម និងដើម្បីស្ដារប្រទេសរបស់គេឡើងវិញក្រោយពេលសង្រ្គាមបានចប់ទៅវិញ។ ការប្រមូលពន្ធដារលើទំនិញ និងការហ៊ុំព័ទ្ធសេដ្ឋកិច្ច និងការខកខានមិនបានផលិតបណ្ដាលមកពីគ្រោះរាំងស្ងួត នាំអោយមានអតិផរណា ទំនិញសព្វសារពើចេះតែឡើងថ្លៃរៀងរាល់ថ្ងៃ។ ទន្ទឹមនឹងព្រឹត្ដិការណ៍ខាងលើនេះ ពួកឈ្មួញបរទេស និងអ្នកប្រកបមុខរបរលក់ដូរ ឆ្លៀតអោកាសកេងប្រវ័ញ្ចគៃ បន្លំយកចំណេញ ដើម្បីធ្វើមានបានពីលើខ្នង ប្រជាជនខ្មែរដែលភាគច្រើនជាកសិករមិនសូវបានរៀនសូត្រ ទាំងខាងអក្សរសាស្រ្ដទាំងខាងលេខនព្វន្ដ។

១ - នៅក្នុងសៀវភៅឈ្មោះ «រាជាធិបតេយ្យកម្ពុជា និងព្រះរាបូជនិយកិច្ចដើម្បីឯករាជ្យ(La MonarchieCambodgiènne et la Croisade Royale pour l’inde-pendancen » សមេ្ដចព្រះនរោត្ដសីហនុ បានរៀបរាប់យ៉ាងពិស្ដារអំពីខ្លឹមសារអនុសញ្ញា ឆ្នាំ១៨៨៤ (ទំព័រ ៥៣ និងបន្ដរបន្ទាប់)។ អែកសារមហាបុរសខ្មែរ របស់លោក អេង សុត ត្រង់រជ្ជកាលព្រះនរោត្ដមភាគខាងចុង។

២ - នៅមុនសតវត្សទី ១៥ ការផ្លាស់ប្ដូរទំនិញសំខាន់ៗ ក្នុងការលក់ដូរក្នុងស្រុក និងក្រៅ ប្រទេស គេធ្វើអោយមានការផ្លាស់ប្ដូរទៅវិញទៅមក ដោយយកទំនិញប្ដូរនិងទំនិញ យកមាសទៅប្ដូរក៏មាន(សៀវភៅ Le Cambodge បោះពុម្ពផ្សាយដោយក្រសួងឃោសនាការ នៃរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាភ្នំពេញ ឆ្នាំ១៩៦២) កំណត់ហេតុ ស្ដីអំពីទំនៀមទំលាប់របស់ប្រទេសកម្ពុជា របស់ចូវតាក្វាន់ (Memoires Takouan; Oeuvres postumes de Paul Pelliot Adrien -Maison-Neuvre Paris1951) សីលាចារឹកស្ដុកកក់ធំ អែកសារមហាបុរស លុះមកដល់ឆ្នាំ១៥៩៥ក្នុងរដ្ជកាលព្រះសត្ថាទីមួយ គេបានរកឃើញមានប្រាក់ដែលបោះចាយលើកដំបូង។ រហូតមកដល់រជ្ជ កាលព្រះអង្គឌួងទើបមាន ការបោះប្រាក់ចាយសាជា ថ្មីក្នុងរវាងឆ្នាំ ១៨៤៧ ត្រង់រជ្ជកាលព្រះអង្គឌួង)។ សៀវភៅ La MonarchieCambod-giènne និងសៀវភៅ Le Cambodge ដូចបញ្ជាក់ខាងលើ…

៣- បារាំងបានប្រមូលសម្បត្ដិព្រះរាជទ្រព្យ យកទៅដាក់រតនាគាររួម នោក្នុងឆ្នាំ១៨៩១ សូមអានឯកសារ មហាបុរសខ្មែរ។

៤ - កាលពីមុនឆ្នាំ១៩៧៥ គេឃើញមានរូបសំណាកធ្វើអំពីស្ពាន់យ៉ាងធំតំកល់កណ្ដាល សួន នៅខាងកើតស្ថានទូតបារាំង ត្រង់ម្ដុំវត្តចិនដំដែក ដែលគេនិយមហៅថារូបពី។ រូបសំណាកនោះ បារាំងបាន សាងដើម្បីអុទ្ទិសចំពោះទានហានបារាំង និងខ្មែរដែលបានពលី ជីវិតក្នុងការជួយច្បាំងបារាំង។ ក្រោយឆ្នាំ ១៩៧៥ ក្នុងពេលដែលខ្មែរក្រហមឡើងកាន់អំណាច រូបសំណាកនេះ ត្រូវបានគេកំទេចចោលទាំងស្រុង។

Krom Ngoy_Advised Poem

2010-02-10T10:50:00.001+07:00

ពាក្យកាព្យប្រដៅជនប្រុសស្រី

	ខ្ញុំសូមបង្គំព្រះសម្មា ចំរើនកម្មដ្ឋានក្រោមពោធិ៍ម្លប់ ព្រះចមច្រកពិននរិន្ទរិទ្ធិ សូមថ្វាយបង្គំព្រះករុណា អោនកាយថ្វាយបង្គំប្រណម្យនឹក ធ្លាប់ជ្រកទីពឹងព្រះបារមី សរណគមន៍បីអោយប្រតិបត្ដិ រូបយើងសព្វថ្ងៃថ្លៃមិនថោក ផ្លូវប្រេតនរកទៅញឹកញយ គួរគិតសង្ខេបឃាត់សង្ខារ ជម្ពូទ្វីបនេះធំបំផុត សត្វស្លាប់តាមកម្មមិនចាំចាស់ រូបំ អនិច្ចំ អនត្ដា តាមដានដរាបបាបអោយផល ខ្លះមកអំពីប្រេតតិរិច្ឆាន វេរតាមរកបានឃើញមុខ អ្នកធ្លាក់ទៅរងនរកប្រេត ទឹកក្ដៅខ្លះដេកទៅដេកត្រាំ មកកើតជាមនុស្សស្ថានកណ្ដាល ប្រពន្ធកូនគេនៅតែលួច ស្រារឹតតែផឹកអោយស្រវឹង ស្រេកឃ្លានបំពានធ្វើលើច្បាប់ ពិតមែនជាមិនលឺព្រះអោស្ឋ ទទួលរំពេចភ្លេចមិនចាំ កើតមកពូជពង្សពេញជាមនុស្ស សំលាប់រូបសត្វអិតគិតក្រែង សំលាប់មិនថាសត្វឈ្មោលញី ទទួលសីលភ្លើធ្វើអោយភ្លាត់ ព្រាត់គូកំសត់វដ្ដសង្សារ ពុំនោះលក់បងបំបែកប្អូន ខ្លះទៅនរកមិនទាន់មក ជវ័នសង្ខារលប់វិលវល់ កម្មកិតតាមខ្លួនមិនដែលឃ្លាត សត្វជ្រូកមាន់ទាគេចាក់កាប់ សត្វគោក្របីដំរីសេះ គេកាប់លក់សាច់ផ្ដាច់សង្សារ រូបខន្ធរលត់រលាយទៅ វេទនាសញ្ញានឹកស្រេកឃ្លាន សត្វញីសត្វឈ្មោលអន្ទោលទុក្ខ ជាតិមកពីរងទោសទុក្ខធ្ងន់ ជ្រូកគោក្របីនៅតូចស្ទាវ បើគិតអោយសព្វគ្រប់កន្លែង អ្នកពឹងនិងអ្នកធ្វើដៃដល់ បញ្ជីទាំងពីរឈ្មោះមិនបាត់ មិនមានអ្នកាណាធ្ងន់ណាស្រាល មានលោកយមរាជរាជសភា បញ្ជូនអ្នកធ្វើចុះនរក ទិញសត្វស្លាប់រស់ទោះឈ្មោលញី អ្នកមួយទិញស៊ីមិនរួចខ្លួន អណ្ដែងក្រាញ់ឆ្ដោដៀបរ៉ស់ផ្ទក់ ឃើញច្បាស់ជារស់មិនទាន់ងាប់ រកខ្យល់ច្រលោតដោតញ័រដៃ អានេះបន្ធូរលែងមិនបាន ទំលាក់អោយជ្រៅរងទុក្ខសោក អ្នកទៅឃើញត្រីនៅបំរះ អ្នកនេះត្រូវលែងអោយទៅវិញ អោយជូនខ្លាចក្រែងវង្វេងផ្លូវ បើកក្រាំងសៀវភៅកត់ឈ្មោះទុក ប្រគល់យមរាជយម្ភុបាល អ្នកសាងមគ្គផលស្គាល់ទោសគុណ អ្នកសាងធុនទាបភាពអកុសល ប្រព្រឹត្ដអាក្រក់រកល្អគ្មាន មិច្ឆាទិដ្ឋិចូលពេញទី ចុះវង្សអាជីវកភ្លក់ស៊ីអាច់ វចីទុច្ចរិតមានគ្រប់យ៉ាង លឺលោកសំដែងធម៌ទេសនា អស់យើងគួរស្ដាយជាតិកំណើត អគាវិន័យព្រះប្រញប្ដ សីល៥ ចងចាំអោយប្រាកដ កុំឈ្លោះប្រកែកពីធម៌អាថិ កើតមកជាមនុស្សមានសខ្មៅ មានខ្លាំងមានខ្សោយដោយបែបបទ ជម្ពូទ្វីបនេះមនុស្សកម្មក្រាស់ ហេតុនេះមហាជនទាំងប៉ុន្មាន បំណាច់សម្ដេចព្រះទ្រង់ញាណ ផ្ដាំមហាអានន្ទអោយអាណិត សត្វផុងទសក្នុងជ្រោះជ្រាំជ្រៅ ដាក់ដល់និព្វានអស់ហ្មត់ហ្មង នៅសល់សង្ស័យសត្វខាងក្រោយ អាណិតសត្វណាស់ណាអ្នកណា ព្រះអោស្ឋព្រះអង្គល្មមស្រណោះ ប្រះខ្នងដេកលើកកន្ទេលខ្នើយ ខ្លួនខ្ញុំកំណើតរាស្រ្ដអ្នកស្រែ កាលមោហ៍បាំងបិទងងឹតស៊ុន មិនស្មោះតែរួចចតុរាបាយ ខ្ញុំជូនដំណឹងតាមដំណើរ ជាតិក្រោយកុំអោយខ្ញុំល្ងីល្ងើ ប្រឹងស្ទុះអោយរួចពីអន្លង់ ក្នុងភពសង្សារខ្ញុំសង្ស័យ ម្យ៉ាងទៀតខ្ពើមជាតិអាជីវក ច្រើនល្មើសបន្ទូលបន្ទោសព្រះ ខ្ញុំសូមស្មាលាទោសពីមុន អោយបានទាន់តួព្រះសិអារ្យ ព្រះអង្គទេសនាទ្រង់ប្រោសសត្វ បំណាច់ខ្ញុំផ្សាយច្បាប់រំលឹក ធ្វើបុណ្យចែកផលដក់ខ្ញុំផង សប្បុរសប្រុសស្រីគប្បីស្ដាប់ អោកាសអោយគិតប្រិតប្រាថ្នា កុំរៀនព្រហើនប្រហែសធ្វេស អោយមានបារម្ភភ្ញាក់ស្មារតី ជាតិមនុស្សជាន់ខ្ពស់ពីបុរាណ បានគ្រងរងត្រាប់ព្រះពុទ្ធដិកា យើងទាន់តែត្រឹមពាក្យបណ្ដាំ កិច្ចការកងកម្មចាំមិនអស់ នេះចប់ចំណែកខាងបាសក រំពឹងក្រែងចូលព្រះសិអារ្យ ព្រះចមច្រកពង្សមុនីនាថ ទ្រង់សោយសម្បត្ដិសំបើមបុណ្យ លោកកីយដឹងហើយគួរកោតខ្លាច គួរស្ដាប់ព្រះរាជអោង្ការ ព្រះទ័យទ្រង់ត្រេកស្រលាញ់សង្ឃ ព្រះពុទ្ធទ្រង់ប្រិតប្រាមប្រញប្ដ ចែកចេញជាកងសិក្ខាបទ មិនអោយមានមោះហ្មងមន្ទិល បាណាអទិន្នាជាបឋម លោកសង្ឃអិលូវកាន់មិនសព្វ បន្លិចលុយកាក់សំងាត់ បាសកផ្ញើទានគ្មានអារម្មណ៍ ប្រសិនបើកាន់ច្បាប់ព្រះពុទ្ធ បើចេះខ្លាចក្រែងមិនក្លែងក្លាយ លោកសង្ឃគ្រប់វត្ដមានធំតូច បរិស័ទថ្កោលទោសគ្រូអុបជ្ឈាយ៍ បាដិមោក្ខពីររយម្ភៃប្រាំពីរ កងបាចិត្ដិយនិងទុក្កដ កងបាចិត្ដិយកៅសិបពីរ បើចេះហើយចាំអោយមាំមួន ប៉ុន្ដែសិក្ខាមិនសូវចាំ ត្រង់ណាដែលដឹងជាខ្លួនខុស សង្ឃាទិសេសប្រហែសបាន បើធ្លប់សង្រួមអោយយ៉ាងតឹង អិន្រ្ទយ៍ប្រាំមួយនាំអោយភ្លាត់ អិន្ទ្រីយ៍ត្រចៀកភ្នែកច្រមុះ សោតិន្ទ្រីយោសូរតិចខ្លាំង ជីវ្ហិន្រ្ទីយាពោលនាយអាយ បរិស័ទអាបត្ដិទុក្កដញឹក ទ្រព្យក្នុងសំបាច់សំបូណ៌ហៀរ ទ្រព្យសង្ឃជាដើមគឺចំណាំ អោបទុកខ្លះខ្នែងក្រែងមិនគ្រាន់ ម្យ៉ាងទៀតទ្រព្យសង្ឃក្នុងចំណែក គ្រឿងយាវជីវិតកាលិក ម្យ៉ាងទ្រព្យគេហែចូលវិហារ គេវេរបាលីមានខ្លីវែង ប្រកាសប្រគេនជំនុំសង្ឃ លោកសង្ឃសាធុគ្មានសល់ម្នាក់ ខ្ញុំបាទតែងតាមខ្ញុំចេះចាំ នេះសុទ្ធតែសីលផ្លូវអន្ដរាយ ពីព្រោះអិន្រ្ទីយ៍ទាំង៦ លោភោមោហោបាំងងឹត សូមទានសន្ដោសសំដែងច្បាប់ ខ្លួនខ្ញុំសូមសុំបវារណា ខ្ញុំមិនមានពោលពាក្យបង្កាច់ តំរូវតែតាមច្បាប់ព្រះអង្គ កាលអង្គសំដេចព្រះចមភព ប្រកាសប្រាកដបទសិក្ខា ភិក្ខុភិក្ខុនីអស់អរហន្ដ ព្រះធម៌វិន័យកុំអោយបាត់ ក្រោយនោះព្រះអង្គចូលនិព្វាន មិនមានអ្នកណាដាក់ទូ ព្រះអគ្គសាវ័កគ្រប់ព្រះអង្គ សំដែងធម៌អាថិមេត្ដាប្រោស ឈ្វេងយល់ថាធម៌នឹងសូន្យស្ងាត់ សង្ឃសេក្ខបុគ្គលមិនទ្រង់ញាណ ព្រះធម៌ប្រាំបីម៉ីនបួនពាន់ ដំនែលព្រះអង្គដឹងគ្រប់មុខ ជាព្រះអនុជអាណិតសត្វ ព្រះធម៌ប្រាំបីម៉ឺនបួនពាន់ ចេះចប់អភិធម្មចាំរហូត ប្រកាសអស់អង្គអរហន្ដា បមត្ថព្រះសូត្រអានន្ទចាំ អរហន្ដទាំងអស់កើតរវល់ ព្រះបាទអជាតៈសត្រូវ សម្មតិអោយឈ្មោះហៅក្សត្រា និយាយអោយដឹងដើមកំណើត បកប្រែបាលីសេចក្ដីពិត ទសជាតក៍ទាំង១០មានគ្រប់វត្ដ ព្រះធម៌សូត្រមន្ដរឺសូត្រដារ ចំណេះចំណាំចាំដោយខ្លួន ហ៊ានភ្នាល់ព្រោះអាងឃើញនិងភ្នែក ប្រកាន់តែខាងខុសរហូត អាងចេះតែ ក កា ប៉ុណ្ណឹង ក្ដៅណាស់ពីរឿងយោជាយ៉ោ ថាធ្លាប់យោនាពីខ្មោចអូវ អ្នកម្ខាងអាងស្រះតួប្រាំបី ផ្សំតួមេសូត្រប្រឹងប្រែប្រឹត អ្នកបួសគ្រប់វត្ដគ្រប់នគរ បើ ស ជើង ម រាប់ ស្មស្មា កុំល្ងង់ទាល់ងាប់ធ្លាប់មិនដឹង ខ ដាក់ជើង ម ពីបុរាណ ជាតិរាស្រ្ដចាស់ក្មេងកុំចិត្ដខ្មាំង ដើមហេតុអំពីព្រះករុណា ទ្រង់ចាំទំនៀមពីបុរាណ បំណាច់ធ្វើស្ដេចគ្រងផែនដី ព្រះកាយពលមិនរវល់រែក ចូលទែនបន្ទំទីបន្ទប់ មេត្ដាប្រោសប្រាណអ្នកមានស័ក្ដិ ទ្រង់ត្រួតស្រ្ដីស្នំស្រីង្គារ ព្រះទ័យមេត្ដាសព្វមនុស្សសត្វ ព្រះកាយប្រកបគង់ស្រណុក មួយព្រួយនឹងអោបព្រះនគរ បីត្រួសលោកសង្ឃកាន់សិក្ខា នឿយណាស់ព្រះនេត្រព្រះកាណ៌ា ដាស់តឿនបំភ័យពួកកុលបុត្រ បានចេញប្រកាសដាក់ប្រាកដ លោកសង្ឃមិនត្រូវស្រើបសប្បាយ មិនត្រូវចំពោះស្ដាប់តន្រ្ដី កុំដើរភ្លើៗមើលអុំទូក បើមានត្រូវកិច្ចដើរយប់ថ្ងៃ កុំដើរទឹមស្មាទៅណាៗ លោកនេនកុំសុំលុយចិនចាយ គ្រឿងម្ហូបចំណីបាសកចែក របស់បាសកគេប្រគេន ចិញ្ចឹមជីវិតនិងបាយទឹក លោកណាត្រឹមត្រូវមិនសូវខុស លោកណាមិនចេះកុំវេះវៀន ពីព្រោះព្រះអង្គបានផ្ដាំផ្ញើ ព្រះមហាចមពង្សទ្រង់ជំពាក់ ពីត្រឹមនោះរៀងដរាបមក ប៉ុន្មានរាជ្យហើយមិនដឹងថា ហេតុនេះលោកសង្ឃប្រុងពិនិត្យ ផ្ទៀងមើលសិបផូកវិនិច្ឆ័យ លោកសង្ឃចាស់ខ្ចីគប្បីស្ដាប់ បង្គំថ្វាយដល់ព្រះករុណា ក្រែងជួបប្រទះពាក្យឆ្គាំឆ្គង សូមទានសន្ដោសអត់ទោសពៃ ព្រះសង្ឃទាំងអស់ទោះតូចធំ ពាក្យខ្ញុំមិនមានពោលប្រមាថ ខ្ញុំពោលតែលោកធ្វើអាក្រក់ ហេតុនោះខ្ញុំសូមបវារណា ក្មេងណាប្រាថ្នាបួសធ្វើសង្ឃ អោយមើលតំរាប់លោកអ្នកចេះ អ្នកម្ដាយអូវពុកអោយឈ្មោះអ៊ូ អាពុកឈ្មោះ អ៊ុក មានស័ក្ដិងារ ក្នុងខែត្រភ្នំពេញឃុំកំបូល អាពុកអ្នកម្ដាយឈ្មោះពញា ម៉ុក អ្នកម្តាយអាពុកបងប្អូនជិត ដូនតាផ្សំផ្គុំជាតំណ បង្កើតពីដើមគំនិត បានបែកចែងច្បាប់ប្រាប់មហាជន បោះពុម្ពសៀវភៅចែកសព្វសាយ មិនបានថ្វាយផ្ទាល់ដល់ហត្ថា អោនកាយប្រណម្យសូមអនុញ្ញាត ចែងច្បាប់បរមត្ថអត្ថបាលី	សម្ពុទ្ធណាៗក្នុងត្រៃភព ខ្ញុំសូមគោរពនមស្សការ។ ជាម្ចាស់ជីវិតលើសិរសា សូមទ្រង់មេត្ដាប្រោសប្រណី។ សូមក្រើនរំលឹករាស្រ្ដប្រុសស្រី អោយរៀនបាលីទៅបរលោក។ កំចាយកំចាត់ក្ដីទុក្ខសោក បានមកភពភាន់ទាន់សាសនា។ គួរកុំបណ្ដោយតាមតណ្ហា សង្ឃឹមព្រះសិអារ្យនឹងមកត្រាស់។ មួយម៉ឺនយោជន៍គត់ដំណែលព្រះ អាយុខ្លីណាស់ក្រាស់កុសល។ កើតរូបកាលណាកម្មតាមដល់ បាបខ្លះសេសសល់ពីនរក។ ខ្លះមកពីស្ថានសួគ៌សោយសុខ ចុះមករងទុក្ខទទួលកម្ម។ ដើមហេតុពីព្រោះដាច់សីល៥ រាប់លានកោដិឆ្នាំទំរាំរួច។ មិនរាងមិនចាលដល់តិចតួច សត្វធំសត្វតូចរិតសំលាប់។ គុណទោសមិនដឹងប្រឹងចាក់កាប់ មិនស្ដាប់ពុទ្ធដិកាព្រះអង្គផ្ដាំ។ ព្រះសង្ឃទ្រង់ប្រោសអោយសីស៥ ប្រព្រឹត្ដសាងកម្មមិនព្រមលែង។ សេចក្ដីត្រូវខុសចាំជាក់ស្ដែង បំពេញរូបអែងអោយធំធាត់។ យកសាច់មកស៊ីអោយឆ្ងាញ់មាត់ លក់សត្វអោយព្រាត់មេព្រាត់កូន។ ដូចលក់ជីតាលក់ជីដូន ងងឹតឈឹងសូន្យមើលមិនយល់។ ខ្លះឃ្លាតទៅជ្រកពួកអសុរ អំពល់តែកើតស្លាប់កើតស្លាប់។ គ្រប់ប្រាំរយជាតិមិនដែលឆាប់ សំរាប់គេស៊ីជាអាហារ។ គេជិះគេទឹមជាធម្មតា រកចិត្ដមេត្ដាករុណាគ្មាន។ សល់នៅសង្ខារនិងវិញ្ញាណ សន្និដ្ឋានថាដូចអ្នកមានគុណ។ អាពុករឺម្ដាយពីជាតិមុន ក្រែងស៊ុនទៅលើសាច់ញាតិអែង។ គេក្រៀកវះក្រៀវឃើញស្ដែងៗ ជូនក្រែងជាតិមនុស្សមកជាសត្វ។ ចៅក្រមអកុសលជំនុំកាត់ គេចាត់ធ្វើទោសទាំងអស់គ្នា។ យម្ភបាលវះក្រៀវគ្រប់វេលា ជំនុំគិតគ្នាមើលបញ្ជី។ ជំនុំឃុំទុកអ្នកទិញស៊ី ទាំងពីរចំណែកចំណាំមុខ។ ត្រឹមអែត្រីអូនយួនដូរលក់ ចង់ទិញស្ងោរជ្រក់ទៅតថ្លៃ។ អង្គុយបង្គប់អោយយួនវ៉ៃ ឃើញក្ស័យស្រាប់ៗមិនទិញយក។ ត្រូវច្រំធាក់ច្រានអោយជ្រុលជ្រក លៃលកអ្នកទោសរឿងអ្នកទិញ។ វេទនាចិត្ដណាស់ប្រាសដើរចេញ មានសែហ្វលិញគិញក្នុងនរក។ ត្រូវមើលខុសត្រូវគ្រប់ភូមិស្រុក បញ្ជីពីរមុខបាបនិងបុណ្យ។ ដាក់ស្រាលដោយស្រាលធ្ងន់ដោយធ្ងន់ ទៅសោយសុខមុនតាមទុនទាន។ មិនចង់បានផលសួគ៌និព្វាន មិនហ៊ានកាន់សីលថាខ្លាចដាច់។ បញ្ជីសំរាំងតាំងសំរេច ព្រោះពោលបង្កាច់ព្រះពុទ្ធិកា។ ទានសីលមិនសាងអាងផឹកស្រា ពិរោះពិស្ដារមិនដឹងស្ដាប់។ សំណាងមកកើតក្នុងភទ្ទកប្ប ជារិសគល់ច្បាប់គួររក្សា។ កុសលកម្មបថ១០ប្រការ ប្រកាន់សាសនាអោយប្រាកដ។ មានប្រាជ្ញមានខ្លៅមានក្រខ្សត់ សន្មតថាល្អក៏មិនបាន។ ព្រះពុទ្ធតែងត្រាស់មិនដែលខាន សំរាកសំរាន្ដសំរួលចិត្ដ។ កាលហៀបនិព្វានមានកំរិត អានុជអ្នកប្រឹតប្រោសសត្វផង។ តថាគតទៅនាំចំលង រួចពីចំណងវដ្ដសង្សារ។ នន្ទអើយទុកអោយព្រះសិអារ្យ តថាគតជិតនិព្វានហើយ។ សប្បុរសទាំងអស់កុំកន្ដើយ កុំស្ងៀមមាត់ឡើយរំលឹកគុណ។ ខូចខិលខ្ជិលដែរពីកាលមុន ធ្វើបាបនិងបុណ្យទំងន់ស្មើ។ អស់លោកទាំងឡាយកុំសរសើរ ព្រោះខ្ញុំគ្រាន់បើជាងអ្នកល្ងង់។ ជាតិនេះចាស់ស្ទើរខ្ញុំប្រឹងស្ទង់ ភ័យភិតខ្លាចផុងទៅក្នុងភក់។ សព្វថ្ងៃខ្ញុំភ័យខ្លាចនរក ជាតិល្មោភហូបល្មក់ព្រោះល្មិលគុណ។ ខ្ញុំភ័យខ្ញុំណាស់ក្រែងខ្ញុំស៊ុន សូមបុណ្យជួយបាំងបាបអោយបាត់ អោយបែកប្រាជ្ញាឆ្លាតបរមត្ថ សូមលុះអរហត្ដដូចបំណង។ អស់លោកជួយនឹកសច្ចាផ្សង។ នឹកឈ្មោះម្ដងៗដូចធម្មតា។ ឈ្មោះច្បាប់កន្លងព្រះអោង្ការ ទាន់ព្រះសិអារ្យទាំងប្រុសស្រី។ កើតក្នុងប្រទេសរាជបុរី សីប្រាំ ប្រាំបីខំសិក្សា។ គេបានជួបដាក់ឃើញភក្រ្តា បានលុះសោតាអរហត្ដហោះ។ បណ្ដូលសីល៥ជាកេរ្ដិ៍កោះ របស់រិសគល់គួររក្សា។ កុំធ្វើអាក្រក់រាល់រូបបា នមស្សការគោរពរំលឹកគុណ។ កំពូលផុតជាតិជាងមហាជន សំបូណ៌លើសលន់លុបលោកា។ ទ្រង់មានអំណាចព្រះចេស្ដា បន្ទូលត្រួតត្រាគួរត្រងត្រាប់។ ប្រមាណសែនអង្គក្នុងភទ្ទកប្ប ឈ្មោះច្បាប់បាដិមោក្ខសំវរសីល។ កំណត់ពីរយម្ភៃប្រាំពីរ អ្នកបួសកុំខ្ជិលកាន់អោយខ្ជាប់។ ជាតិរូបទៀតផ្សំត្រូវជាដប់ កាន់ក្នុងបន្ទប់លាយបន្លំ។ ទោសត្រូវអាបត្ដិលាក់សំងំ សន្សំតែទ្រពក្ដៅក្រហាយ។ មិនមានធម្មយុត្ដិមហានិកាយ សមសុខសប្បាយមិនទាស់គ្នា។ សង្ឃខ្លះខិលខូចសង្ឃខ្លះជា មានពាក្យនិន្ទាតែរាល់វត្ដ។ អ្នកល្ងង់ហើយខ្ជិលចាំមិនស្ទាត់ ចូលមាត់ចូលកមិនដឹងខ្លួន។ និស្សគ្គិយ៍សាមសិបបារាជិកបួន ល្អបរិសុទ្ធសួនមិនសាយសុស។ ចំណាំត្រង់ណេះចោលត្រង់ណោះ ហ៊ានឈ្លោះពីព្រោះគេមិនដឹង។ ដប់បីសន្ដានប្រមាណថ្លឹង មិនអរមិនខឹងមិនខាតខុស។ បាចិត្ដយ៍ទុក្កដលាយចំរុះ ភ្នែកមើលណេះណោះឃើញសុសសាយ។ ចក្ខុន្រ្ទីយំឃើញជិតឆ្ងាយ សើចលេងសប្បាយចំអន់គ្នា។ បារាជិកច្រើនណាស់តែអុបជ្ឈាយ៍ ត្រូវទោសអទិន្នាគរុភណ្ឌ។ អវហារម្ភៃប្រាំចាំគ្នេរគ្នាន់ អវហាប្រាំជាន់បារាជិក។ កិបទុកមិនចែកអោយលោកភិក្ខុ ទុកខួបល្ងាចព្រឹកម៉ៅតែអែង។ បាសកបូជាដល់គម្ដែង គេតែងនឹងថាសង្ឃស្ស។ ចំពោះគ្រប់អង្គថាទេមៈ សង្ឃរាជទុកដាក់មិនចែកចាយ។ អវហារម្ភៃប្រាំបែបបរិយាយ លោកសង្ឃទាំងឡាយកុំប្រព្រឹត្ដ។ លោកណាមិនព្រួយមិនប្រុងគិត សិស្សមានគំនិតមិនហ៊ានថា។ ព្រះសង្ឃកុំចាប់ចងទោសា ប្រោសប្រាណមេត្ដាគ្រប់បណ្ដាសង្ឃ។ ខ្លាចសីលលោកដាច់ខ្ញុំតំរង់ ព្រះអោស្ឋត្រឹមត្រង់ត្រូវមាត្រា។ បន្ទូលប្រារព្ធគ្រប់ប្រការ ប្រញប្ដប្ដេជ្ញាមហាបរិស័ទ។ អានន្ទមិនទាន់បានអរហត្ដ ប្រយ័ត្នអោយគង់ប្រយោជន៍យូរ។ អរហន្ដហោះធ្យានមានជាគ្រួ ទេសនាបង្ហូរពីព្រះអោស្ឋ។ ព្រះទ័យស្រោចស្រង់ទ្រង់សន្ដោស បាបបុណ្យគុណទោសនិងសីលទាន។ អហន្ដអរហត្ដចូលនិព្វាន មិនមានអ្នកណាតែងទុក។ ស្រេចលើអានន្ទចាំទំនុក ជង្រុកធម៌អាថិមហាអានន្ទ។ ក្រែងបាត់បិដកមិនគ្រប់គ្រាន់ គ្នេរគ្នាន់ខ្នះខ្នែងចាត់ចែងចារ។ វិន័យព្រះសូត្រ ៥ប្រការ បិដកអែណាជារិសគល់។ វិន័យទាំង៥ អុបាលីយល់ អំពល់អីពីរឿងធម៌អាថិ។ ជួយគិតតំរូវព្រះសាសនា ព្រោះព្រះមហាក្សត្រីយចូលគំនិត។ កកើតអក្ខរាចារស្លឹករិត ពិនិត្យត្រឹមត្រូវតាមពុទ្ធដិកា។ ប្រែត្រូវប្រាកដព្រះគាថា អ្នករៀនអក្ខរាពីរចំណែក។ ខ្លះរៀនមានក្បួនចាស់ចារចែក កើតឈ្លោះប្រកែកប្រកួតខឹង។ មិនរៀនមេសូត្រអោយចេះដឹង ខំប្រឹងចំអើតអួតខ្លួនត្រូវ។ តំលើងភ្នែកស្លោមុខក្រញូវ អិលូវយ៉ោណាមិនសុខចិត្ដ។ អោយដឹងបាលីជាកំរិត ព្រោះត្បិតអោយត្រឹមត្រូវមាត្រា។ ស ដាក់ជើង ល រាប់ស្លស្លា នាក់មានប្រាជ្ញាល្មមស្ដាប់បាន។ បើខឹងខ្ញុំឃាត់ថាអោយខាន ក្មេងតូចប៉ុន្មានស្គាល់ ខ្មខ្មា។ គួរខ្មាសបារាំងអ្នករាជការ អោយសាងសាលាប្រែបាលី។ ហើយបានជំនុំព្រមកុង្សីយ ទិសទាំងប្រាំបីរំពៃគ្រប់។ ព្រះទ័យរំលែកទាំងថ្ងៃយប់ បន្ទូលមិនឈប់រាល់វេលា។ ប្រទានលុយកាក់គ្រប់ភ្នាក់ងារ ក្រែងគ្រុនរងារមិនបានសុខ។ សោយរាជសម្បត្ដិសំបើមស្ដុក ព្រះទ័យវិតក្កជាធម្មតា។ ពីរព្រួយនឹងពព្រះសាសនា សង្រួមកិរិយាមិនបរិសុទ្ធ។ ព្រះអោស្ឋត្រួតត្រាច្រើនបំផុត អោយប្រុងលំអុតសង្រួមកាយ។ ប្រគេនគ្រប់វត្ដនោះជិតឆ្ងាយ អស់ល្បែងទាំងលាយគ្រប់ចំពូក។ កុំបីមើលរាំវានាំភ្លូក អ្នកបួសធ្វើលោកមិនត្រូវការ។ សង្ឃបងនិស្ស័យចាស់វស្សា អ្នកចេះសិក្ខាគេទាស់ភ្នែក។ បិណ្ឌបាតតែបាយម្នាក់១វែក។ កុំស្ពាយពុនរែកវាថោករិក។ ប្រគល់លោកនេនបានលោកភិក្ខុ បិណ្ឌបាតតែព្រឹកយប់សូត្ររៀន។ ស្ងៀមស្ងាត់ទៅចុះកុំអន់អៀន ពាក្យប្រៀនប្រដៅអោយផ្អើលភ្ញាក់។ វិន័យស្ថិតលើស្ដេចមហាចក្រ ចំពោះធុរៈនឹងសាសនា។ ដល់ស្រុកគោកធ្លកមានសាវតារ ដល់មកករុណាយើងសព្វថ្ងៃ។ សៀភៅស្លឹករិតមានរាល់ដៃ បើនៅសង្ស័យអោយសិក្សា។ ឈ្មោះច្បាប់គន្លងព្រះពុទ្ធដិកា សូមទ្រង់មេត្ដាជ្រាបព្រះទ័យ។ ពុំត្រូវទំនងក្រិត្យវិន័យ ក្រួញក្រាបសិរសីក្រោមព្រះបាទ។ អភ័យទោសខ្ញុំសូមអនុញ្ញាត សង្ឃជាល្អស្អាតខ្ញុំមិនថា។ បើខ្ញុំកុហកខូចមុសា និដ្ឋិតាសង្ខេបតែប៉ុណ្ណោះ។ អោយស្វែងតំរង់រៀនតំរេះ កុំដេកតែអេះតិះដៀលគ្នា។ ពូជពង្សអំបូរខ្មែរអ្នកជា ចៅពញាធម្មធារាធ្វើមេស្រុក។ ជាប់ផៅត្រកូលម្ចាស់អង្គ ប៉ុក គាត់ធ្វើមេស្រុកឃុំស្ពានថ្ម។ ជីទួតមួយពិតពូជចិត្តល្អ បង្កកើតខ្ញុំទូលបង្គំ ។ ភ័យភិតខ្លាចបាបចង់បានបុណ្យ បួនច្បាប់ពីមុនជូនរាជការ។ បណ្ណាល័យចាត់ថ្វាយព្រះករុណា សូមទ្រង់មេត្ដាប្រោសប្រណី ក្រាបក្រោមព្រះបាទព្រះបារមី សេចក្ដីចែងចប់ម៉្លេះហើយហោង។
ព្រះភិរម្យភាសា អ៊ូ ហៅ ង៉ុយ